ابیانه ، ۱ منطقه سرخ در ایران

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

واجینو : روستای ابیانه یکی از بلند ترین نقاط مسکونی ایران و از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان است. این روستا در ۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس است که ارتفاع آن از سطح دریا ۲۲۲۲ متر می باشد. روستای ابیانه با آب و هوای معتدل، دارای موقعیت طبیعی مساعد ، معماری بومی و بناهای تاریخی پُرتنوع است که گردشگران زیادی را به خود جذب کرده است

نام گذاری ابیانه

در دوره صفویه، هنگامی که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می ‏رفتند، بسیاری از نزدیکان آنها و درباریان ترجیح می ‏دادند در این روستا اقامت نمایند. در زبان محلی به ابیانه، ویونا (Viuna) می‌گویند. وی (Vi) به معنای بید و ویانه (Viyane) به معنای بیدستان است و دلیل انتخاب این نام، به گذشته ابیانه برمی گردد که سابق بر این، بیدستان بوده است. در طول زمان، ویونا به اویانه و سپس به ابیانه تغییر یافته است.

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

تاریخچه ی ابیانه

بافت ساختاری خانه های روستا، حلزونی شکل بوده که مربوط به سه دوره سلجوقیه، صفویه و قاجاریه می باشد. بیشتر خانه ها به شکل مکعب با درب و پنجره مشبک چوبی ساخته شده که به صورت پلکانی بر روی هم قرار گرفته است. ساختمان های کهن روستا، با پوششی از خاک سرخ رنگ، در شیب یکنواخت دامنه خاکستری کوه، چون شعله های رقصنده آتش بر دل خاکستر دیده می شود. این خاک سرخ، خاصیتی در بر دارد که هر چه باران بخورد محکم تر می شود.

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

ثبت در آثار ملی

روستای ابیانه در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ با شمارهٔ ثبت ۱۰۸۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

بخوانید  بازار تبریز

مسیر دسترسی به ابیانه

این روستا، هم از طریق جاده کاشان – نطنز و هم از اتوبان کاشان – اصفهان قابلیت دسترسی دارد. از دو راهی مسیر کاشان به نطنز تا ابیانه حدود ۲۲ کیلومتر فاصله است که مسیری زیبا و سر سبز می‌باشد. این مسیر، کاملا کوهستانی و دره مانند بوده و اطراف آن را باغ‌های پر درخت پوشانده است.

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

غذا های معروف ابیانه

ابیانه ای‌ها زبان به خصوصی دارند پس نام غذاهایشان علاوه بر متفاوت بودن، کمی عجیب است. غذا‌های مردم ابیانه، به علت متفاوت بودن زبانشان نام‌های عجیبی دارند. غذا‌های این مردم برگرفته از کویر و حاشیه کویر ایران هستند که سالم، طبیعی، ساده و بسیار خوش طعم هستند. غذای رسمی مردم ابیانه، گِپا نام دارد که از ذرت خرد شده و موادی دیگر تهیه می‌شود.
غذای دیگر مردم ابیانه قرمه است که به زبان ابیانه‌ای به آن قلیه می‌گویند وعمدتا با گوشت گوسفند قربانی پخته می‌شود. کاروانی نیز غذای دیگر مردم ابیانه است که شبیه کله جوش است که با کشک ساییده، نعناع و پیاز داغ می‌پزند.

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

مشاغل این روستای زیبا وخاص

شغل بیشتر مردم ابیانه دامداری، باغداری و کشاورزی است که به سبک‌های قدیمی مدیریت می‌شود. آب مورد نیاز برای زمین‌های کشاورزی و باغ‌ها در روستای ابیانه از طریق هفت قنات تأمین می‌شود.

محصولات کشاورزی ابیانه سیب زمینی، گندم، جو و میوه‌هایی از قبیل: زردآلو، گلابی، سیب و گردو است.

یکی دیگر از شغل‌های مردم ابیانه قالی بافی است که با استقبال فراوان مردم این روستا حدود ۳۰ کارگاه مخصوص بافتن قالی طراحی و ساخته شده است.

بخوانید  جنگل ابر، 1 جنگل سبز و سفید

در سال‌های دورنیز، بافتن گیوه در میان زنان این دهکده رواج داشته و از این طریق، درآمد کسب میکرده اند، ولی با گذر زمان این هنر از بین رفته است.

پوشش مردم ابیانه

زنان ابیانه از پارچه های گلدار و رنگارنگ برای خود پیراهن بلندی می دوزند و استفاده می کنند ، همچنین زنان این روستا چارقدهای سفید رنگی دارند و مردان نیز از شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه استفاده می کنند.

زبان مردم ابیانه، فارسی با لهجه خاص ابیانه ‏ای است که با لهجه‏ های متداول در مناطق دیگر، بسیار متفاوت می باشد. پوشیدن لباس سنتی، هنوز هم میان اهالی این روستا رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب خاصی را از خود نشان می‏ دهند. مردان، شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه و زنها نیز از پیراهن بلندی از پارچه‏ های گلدار و رنگارنگ استفاده می نمایند. علاوه بر این، زن های ابیانه معمولا چارقدهای سفیدرنگی بر سر می گذارند. 

ابیانه ، منطقه سرخ ایران

آثار دیدنی ابیانه

از جمله بناهای تاریخی این روستا آتشکده ای است که در زمان زردشتیان ساخته شده است. سه قلعه هم در قسمت های مختلف روستا قرار دارد که از جاذبه های آن به شمار می رود. این روستا تعدادی زیارتگاه دارد که معروف ترین آن ها زیارتگاه هینزا است که در قسمت جنوب شرقی روستا در داخل دره ای قرار دارد. آرامگاه امام زاده یحیی و امام زاده عیسی از دیگر بناهای مذهبی این روستا می باشد.

علاوه بر این، این روستا دارای دو زیارتگاه می‌باشد که یکی مرقد شاهزاده عیسی و شاهزاده یحیی در جنوب روستا که به گفته اهالی، فرزندان امام موسی کاظم بوده اند، و زیارتگاه دیگر روستای ابیانه نیز هینزا نامیده می‌شود. این روستا همچنین دارای یک هتل می‌باشد که نام ابیانه برای آن انتخاب شده است.

بخوانید  کویر حلوان، آرامشی از جنس شن

خانه‌های روستا تماما بر روی دامنه پر شیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است. به صورتی که پشت بام مسطح خانه‌های پایین دست، حیاط خانه‌های بالا دست را به وجود آورد است و هیچ دیواری هم آن‌ها را محصور نمی‌سازد. در نتیجه، ابیانه در وهله اول، روستایی چند طبقه به نظر می‌آید که در بعضی موارد تا چهار طبقه آن را می‌توان مشاهده کرد. از خانه‌های قدیمی ابیانه نیز می‌توان به خانه غلام نادر شاه و خانه نایب حسین کاشانی اشاره نمود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *